Termin występuje też w niektórych tłumaczeniach encykliki Pacem in terris i dotyczy cech charakterystycznych epoki współczesnej, jak wzrost znaczenia klasy robotniczej i kobiet, dekolonizacja i powstanie nowych państw, rozwój organizacji międzynarodowych i równość ludzi co do godności i natury. Paweł VI w encyklice Ecclesiam suam dostrzegł poprzez wprowadzenie kategorii znaków czasu możliwość powstania teologii odpowiadającej na współczesność. Pojęcie to wielokrotnie pojawiło się w dokumentach soboru watykańskiego II: Gaudium et spes, Presbyterorum ordinis, Unitatis redintegratio, Dignitatis humanae, Sacrosanctum concilium i Apostolicam actuositatem. Szczególna refleksja nad pojęciem znaków czasu wystąpiła w konstytucji Gaudium et spes.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Teologia katolicka Kategoria:Sobór watykański II