8 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do dziesiątej kompanii 2 pułku piechoty, która później została przemianowana na szóstą, a następnie wcielona do 3 pułku piechoty jako dziewiąta. Wziął udział w kampanii karpackiej i awansował na kaprala. Wyróżnił się 12 i 13 maja 1915 w walce z rosyjskimi dragonami pod Sadagórą. Dwa dni później dostał się do rosyjskiej niewoli. Wywieziony do Penzy, gdzie jako jeniec pracował na roli.
2 lutego 1919, po powrocie do Polski, wstąpił do 4 pułku piechoty Legionów. 15 kwietnia tego roku wyruszył z pułkiem na front litewsko-białoruski. Od 13 czerwca do 27 września 1919 był uczniem 14. klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie. 17 października 1919 został mianowany z dniem 1 listopada 1919 podporucznikiem i przydzielony do batalionu zapasowego 12 pułku piechoty w WadowicachDz. Rozk. Wojsk. Nr 95 z 26 listopada 1919, poz. 3677.. Później został przeniesiony do nowogródzkiego pułku strzelców, następnie do 4 pomorskiego pułku, a po jego rozwiązaniu do 42 pułku piechoty. W szeregach tych oddziałów walczył na wojnie z bolszewikami, aż do rozejmu. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Później ciężko chorował (usunięto mu żebra i płat płuca).