Ta kondygnacja stanowi dominantę wizualną fasady i podkreśla jej reprezentacyjny charakter.
Drugie piętro zachowuje rytm osiowy i proporcje niższej kondygnacji, jednak jego opracowanie dekoracyjne jest nieco bardziej powściągliwe. Okna również posiadają opaski, natomiast nadokienniki są uproszczone w stosunku do strefy piano nobile. Reliefowe zdobienia mają mniejszą skalę i nie dominują nad płaszczyzną muru. Kondygnacja ta stanowi przejście pomiędzy bogato opracowanym pierwszym piętrem a strefą zwieńczenia budynku.
Kompozycję elewacji zamyka wyraźny, profilowany gzyms koronujący, który oddziela ścianę od połaci dachu dwuspadowego. Gzyms pełni zarówno funkcję konstrukcyjną (ochrona lica muru przed spływem wody), jak i kompozycyjną, stanowiąc optyczne zamknięcie całości.
Elewacja frontowa ma układ czteroosiowy, symetryczny i hierarchiczny. Najbogatszą kondygnacją jest I piętro, co odpowiada tradycyjnemu podziałowi kamienic czynszowych XIX wieku. Dekoracja sztukatorska utrzymana jest w duchu historyzmu o cechach klasycyzujących.