Pierwszy zapis historyczny pochodzi ze źródeł kościelnych. W 1313 biskup poznański Andrzej Zaremba erygując altarię św. Szymona, Judy i Tomasza w katedrze poznańskiej nadał tej altarii m. in. dziesięciny z ról Piotra w Gołęczewie. W 1374, według zachowanej wzmianki z 1420, biskup poznański Jan z Lutogniewa przyznał kościołowi w Chojnicy dziesięciny z Gołęczewa.
W latach 1387-1406 w kilku procesach majątkowych odnotowywany był Mała (oryg. „Mala”) Golęczewski z Golęczewa. W 1387 toczył on spór sądowy z Andrzejem z Rosnowa o 20 grzywien Wiano (majątek). W tym samym roku wystąpił jako zachodźca Jutki z Knyszyna oraz jej dzieci w sporze z panią z Gowarzewa o dziedzinę Lubicz. W 1388 tenże w sporze z Hanką z Gowarzewa o 4 grzywny poręki. W 1388 Mala Gołęczewski w imieniu brata Mirosława (później notowano tylko brata Mikołaja) był w sporze ze Sławętą z Kłodziska o 6 grzywien. Brat Mali ręczył Sławęcie w tej sprawie za Kiliana. W 1388 Golęczewskiemu przysądzono dwa łany wolne w Gonięcinie (obecnie Golęcin, część miasta Poznania) od Bietki córki Michała zwanego Rozwora.