Angielska odmiana sporting cieszy się największą popularnością wśród dyscyplin tej kategorii. Podczas gdy w innych konkurencjach stosuje się wyłącznie standardowe tarcze, w sporting dopuszczalne są niemal wszystkie ich rodzaje. Cele wyrzucane są po zróżnicowanych torach lotu – pod różnymi kątami, z różną prędkością, na różnych wysokościach i dystansach. Dyscyplina ta została pierwotnie opracowana w celu symulowania polowania na żywą zwierzynę, stąd nazwy stosowane na stanowiskach: „springing teal”, „driven pheasant”, „bolting rabbit”, „crossing pigeon”, „dropping duck” itp.
Do tej grupy należą m.in. English sporting, międzynarodowy sporting (FITASC), super sporting, sportrap oraz Compak sporting.
Ta dyscyplina może obejmować praktycznie nieograniczoną liczbę stanowisk. English sporting jest najpopularniejszą formą strzelania do rzutków w Wielkiej Brytanii. Tor lub zawody składają się z określonej liczby stanowisk, z których każde ma ustaloną liczbę tarcz poruszających się po tej samej trajektorii i z jednakową prędkością, zarówno w konfiguracji pojedynczej, jak i podwójnej.