Jego żona podczas wojny przebywała w obozie Ravensbrück; syn zginął, ukrywając się na terenie dawnego getta po jego likwidacji.
Po wojnie powrócił do Łodzi, podjął pracę w służbie zdrowia, m.in. jako ordynator szpitala im. Biegańskiego. Współpracował z Centralną Żydowską Komisją Historyczną, biorąc udział w opracowaniu i wydawaniu źródeł do historii łódzkiego getta, złożył także przed Klarą Mirską relację na temat funkcjonowania getta i Judenratu, w której obwiniał Rumkowskiego, zarzucając mu izolowanie getta, obsadzenie urzędów kryminalistami oraz związek z aresztowaniem członków pierwszej Rady Starszych w listopadzie 1939 roku. W 1946 roku brał udział w reaktywacji Towarzystwa Ochrony Zdrowia Ludności Żydowskiej w Polsce, zostając członkiem jego Zarządu Głównego. W 1947 roku zeznawał jako świadek podczas procesu Hansa Biebowa. Od połowy 1948 roku pracował jako ordynator oddziału chorób wewnętrznych w szpitalu TOZ im. Dawida Guzika w Wałbrzychu. W 1951 roku zmarła jego żona.
W 1949 roku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, w 1952 roku odznaką „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”, a w 1955 roku Medalem 10-lecia Polski Ludowej. W 1964 roku otrzymał Odznakę Honorową Miasta Łodzi.
Zmarł w 1972 roku.