Murase porównywał jego wrażliwość do tradycji nihonga, zwłaszcza do twórczości Kawai Gyokudō. Murase zwracał również uwagę na stosowanie przez Harę niezwykle cienkich pędzli, co pozwalało mu oddać zarówno najdrobniejsze elementy krajobrazu, jak i fakturę powietrza. Uważał tę precyzję za bezprecedensową w japońskim malarstwie olejnym. W odniesieniu do obrazu z 1979 roku podkreślał, że dzieło to uchwyciło atmosferę epoki, a podejście Hary wpisuje się w tradycję sięgającą wczesnych malarzy yōga, takich jak Takahashi Yuichi. W jego opinii realistyczne pejzaże Hary nawiązywały także do klasycznych tradycji europejskich, m.in. . do Vermeera i Corota.

Krytyk i historyk sztuki Kunio Motoe (1948–2019), pisząc z okazji wystawy „Masayuki Hara: Forty Years of Painting”, analizował prace powstałe w okresie edynburskim. Zauważał, że Hara podkreśla fizyczną obecność elementów natury – chmur, drzew, ziemi – zanim zostaną one przekształcone w „krajobraz” jako kategorię artystyczną. Motoe podkreślał, że powierzchnie obrazów Hary są bardziej surowe i materialne niż sugerują reprodukcje, a ich siła może być niedostrzegana przez japońskich odbiorców przyzwyczajonych do lokalnych pejzaży.