Weber porównał wrażliwość Hary na światło i atmosferę do przekonania Lwa Tołstoja, że sztuka powinna „odsuwać przemoc na bok”, twierdząc, że obrazy Hary ucieleśniają tę ideę poprzez klarowność i wewnętrzną równowagę.
W eseju do katalogu pierwszej wystawy Hary w Hammer Galleries (1986) kuratorka Alexandra R. Murphy (Sterling and Francine Clark Art Institute) podkreślała, że jego pejzaże łączą rozpoznawalne japońskie miejsca z uniwersalnymi zasadami budowy krajobrazu. Zwracała uwagę na subtelną kolorystykę i zdyscyplinowany rysunek, rzadko spotykane we współczesnym malarstwie pejzażowym. Porównywała jego dbałość o detal do mistrzów wczesnego malarstwa europejskiego, takich jak bracia van Eyck czy Bellini, wskazując, że Hara przywraca pejzażowi materialną obecność i łączy to, co jednostkowe, z tym, co uniwersalne.
Japoński krytyk Masao Murase (1939–2013), który śledził twórczość Hary od czasu jego pracy dyplomowej, podkreślał wyjątkową pozycję artysty w historii japońskiego malarstwa olejnego. Zauważał, że obrazy Hary pozbawione są ciężkości typowej dla zachodniego malarstwa olejnego, a jednocześnie zachowują atmosferę i światło charakterystyczne dla japońskiego pejzażu.