Antyniemiecka partyzantka rozpoczęła infiltrację środkowej Słowacji w sierpniu 1944 roku, a rząd w Bratysławie wkrótce utracił kontrolę nad tym obszarem, ogłaszając 10 sierpnia 1944 roku stan wojenny. Ponieważ nawet słowaccy oficerowie zaczęli przechodzić do podziemnej Słowackiej Rady Narodowej, główny dyplomata niemiecki w Bratysławie, Hanns Ludin, zasugerował swojemu rządowi okupację Słowacji przez Niemcy. 28 sierpnia rząd Adolfa Hitlera wydał odpowiednie rozkazy i otrzymał symboliczne pozwolenie od Jozefa Tiso, prezydenta Słowacji. Słowackie powstanie narodowe rozpoczęło się 29 sierpnia 1944 roku, tego samego dnia, w którym Wehrmacht ruszył, by zająć całą Słowację.
Słowackie powstanie narodowe Początkowo pod dowództwem Jána Goliana, którego później zastąpił Rudolf Viest, 1 Armia Czechosłowacka na Słowacji, sformowana na początku października 1944 roku walczyła z lepiej uzbrojonymi siłami niemieckimi i proniemieckimi formacjami słowackimi do 27 października 1944 roku, kiedy to Bańska Bystrzyca, gdzie powstańcy mieli swoją siedzibę, wpadła w ręce Niemców. Pod koniec września do walki dołączyły 2 Czechosłowacka Samodzielna Brygada Desantowa i 1 Czechosłowacki Samodzielny Pułk Myśliwski. W przedłużającej się bitwie obronnej Słowacy znaleźli się pod rosnącą militarną presją w połowie października 1944 roku.