Część koncernu BMW Zakup Rovera miał przynieść koncernowi BMW dwie korzyści: zwiększenie (niemal dwukrotnie) liczby produkowanych samochodów, z czym potencjalnie wiązały się korzyści skali, oraz rozszerzenie asortymentu na autosegmenty, w których marka BMW była wówczas nieobecna (w tym samochody miejskie, kompaktowe i SUV). Marki należące do grupy miały ugruntowaną pozycję na rynku, co w oczach zarządu BMW stanowiło dodatkowy atut, ponieważ umożliwiało powiększenie oferty bez osłabienia prestiżowego charakteru marki BMW.
Wkrótce uwidoczniły się problemy wynikające z wieloletniego niedoinwestowania. Wraz ze starzeniem się gamy modelowej opracowanej wraz z Hondą, malało zainteresowanie klientów. Przedsiębiorstwo, które od początku swojego istnienia oscylowało na progu rentowności, zaczęło rokrocznie przynosić straty. Jego przyszłość w dużej mierze zależała od powodzenia trzech projektów – Rovera 75, który miał zastąpić modele 600 i 800, nowego Mini oraz następcy modeli 200 i 400 pod nazwą kodową R30. Model 75 debiutował w 1998 roku i odniósł jedynie umiarkowany sukces. W obliczu konieczności nieustannego dofinansowania Rovera (w latach 1994–1997 łącznie 2 mld funtów) zarząd BMW zaczął poszukiwać sposobu na drastyczną redukcję kosztów;