Do XVIII wieku uważano, że zamiłowanie do alkoholu wynika w Polsce zarówno z potrzeby rozgrzania organizmu, jak i z norm obyczajowych i rytuałów biesiadnych. Przekazywanie kielicha kolejnym uczestnikom uczty było uznawane za wyraz szacunku i wspólnoty.
W kolejnych epokach kultura picia ulegała przemianom. W okresie międzywojennym nadmierne spożycie alkoholu nie było zjawiskiem powszechnym, a średnie roczne spożycie czystego alkoholu na osobę nie przekraczało dwóch litrów. Nadużywanie alkoholu uchodziło wówczas za zachowanie odstające od norm społecznych. Odmienna sytuacja miała miejsce w czasach PRL, kiedy ponownie wzrosło znaczenie alkoholu w życiu codziennym. Przyczyniły się do tego m.in. migracje ludności wiejskiej do miast oraz popularność uroczystości o charakterze masowymKrzysztof Kosiński, Z historii pijaństwa w czasach PRL „peerelowskie” wzory picia alkoholu "Polska 1944/45–1989. Studia i Materiały", Instytut Historii PAN, s. 274–285, VII/2006 [dostęp 2026-02-17].. Alkohol stał się stałym elementem spotkań towarzyskich, świąt rodzinnych i religijnych, a także wydarzeń takich jak wesela, komunie czy chrzciny.