Żydowskie opaski i inne oznaczenia wprowadzono także w niektórych krajach satelickich III Rzeszy: Niepodległe Państwo Chorwackie – w maju 1941 roku Żydom narzucono obowiązek noszenia na odzieży wierzchniej znaku w formie żółtego prostokąta z gwiazdą Dawidą w środku oraz literą „Ž” lub napisem Židov („Żyd”) w dolnej części; Słowacja – 9 września 1941 roku, w ramach wprowadzonych tego dnia antysemickich regulacji, wszystkim słowackim Żydom, z wyjątkiem osób zwolnionych z tego obowiązku na bezpośrednie polecenie prezydenta Jozefa Tiso, nakazano noszenie żółtego znaku; Rumunia – odpowiednio w lipcu i we wrześniu 1941 roku obowiązek noszenia żółtego znaku narzucono Żydom zamieszkującym Bukowinę północną i Besarabię. W czerwcu 1942 roku obowiązek ten rozszerzono na tereny Transnistrii. Na obszarze Rumunii w granicach sprzed 1914 roku obowiązku tego nie wprowadzono; wyjątkiem była Mołdawia zachodnia, gdzie w maju 1944 roku nałożono go pod pretekstem zbliżania się linii frontu; Bułgaria – w sierpniu 1942 roku wprowadzono obowiązek noszenia przez Żydów wyróżniającego znaku w postaci żółtego guzika, jednakże zarządzenie to nie było rygorystycznie egzekwowane; Węgry – pierwsze niemieckie żądania dotyczące znakowania Żydów odnotowano już w grudniu 1942 roku, jednak rząd węgierski odmówił ich spełnienia. W konsekwencji obowiązek noszenia żółtych znaków wprowadzono dopiero 31 marca 1944 roku, wkrótce po objęciu Węgier .