W swym podsumowaniu stwierdził: „Jednakże na przekór stylistycznym niedociągnięciom i powolnej narracji filmu widać niezłomnego ducha Bergman i jej nieodpartą gwiazdorską moc, której po prostu nie da się i nie należy negować”. z „The New York Timesa” uznała, że dokument Björkmana jest „istną ucztą dla kinomanów”. Autorka szczególnie wyróżniała filmy kręcone przez Bergman, ponieważ dają one wgląd zarówno w jej życie zawodowe, jak i prywatne. Trevor Johnston z „Sight & Sound” stwierdził, że film ten jest „w dużej mierze pełnometrażowym hołdem dla Ingrid Bergman, dostępnym dla wszystkich”. Chwalił Björkman za „stworzenie intymnego, angażującego portretu niezwykłej kobiety, która wytyczyła sobie własną, niezależną drogę w miłości i na ekranie – biograficznego dokumentu o złożoności i fakturze dramatu, wzbogacającego fascynującą mozaikę ukochanych wspomnień i archiwalnych ciekawostek”. Pozytywnie ocenił też soundtrack „będący po części przeróbką jego wzruszającej ścieżki dźwiękowej do filmu z 1999 [reż.