W pierwszej połowie 1655 Rzeczpospolita przygotowywała się do odparcia szwedzkiej agresji. Sejmiki wojewódzkie, a także sejm nadzwyczajny uchwaliły podatki i nakazały zwiększenie liczebności sił zbrojnych. W drugim kwartale roku, w składzie komputu znajdowało się 86 chorągwi kozackich (pancernych) – w sumie 8039 koni. Jedną z nich była chorągiew miecznika wołyńskiego Adama Charlińskiego licząca 88 koni.
Po Adamie Charlińskim, z dniem 1 stycznia 1660 szefostwo chorągwi objął stolnik podolski Franciszek Lewoszyński.
Zrujnowana prowadzeniem walk na kilku frontach w latach 50. XVII wieku Rzeczypospolita podjęła jeszcze jeden wysiłek i wystawiła siły zbrojne liczące około 60 000 koni i porcji. Przygotowania czynione w 1660 do kampanii przeciw Rosji cechowało tworzenie wielu nowych jednostek. W kompucie wojsk koronnych z 1660 występowała 81 konna chorągiew pancerna stolnika podolskiego Franciszka Lewoszyńskiego.
Z dniem 1 lutego 1667 od stolnika podolskiego Franciszka Lewoszyńskiego przyjął szefostwo chorągwi podczaszy sanocki Tomasz Jan Karczewski.
W 1667 podpisany został traktat w Andruszowie i tym samym zakończyła się wojna z Moskwą. W tym też roku przeprowadzono redukcję wojsk koronnych o około 30%. Chorągiew kozacka oboźnego wojskowego Karczewskiego liczyła wtedy 80 koni.