W 1672 wybuchła kolejna wojna z Turcją. Armia Imperium Osmańskiego pod dowództwem sułtana Mehmeda IV w walkach na Ukrainie osiągała początkowo znaczne sukcesy. Oczekując na zgromadzenie się pospolitego ruszenia, hetman polny koronny Jan Sobieski zdecydował się zwalczać, wzmocnione Kozakami Piotra Doroszenki, czambuły tatarskie uderzeniami polskiej konnicy. W wyprawie na czambuły wzięła też udział chorągiew kozacka oboźnego wojskowego Karczewskiego. Chorągiew walczyła w składzie pułku królewskiego, a liczyła wtedy 80 koni. W czasie bitwy pod Komarnem prowadziła działania demonstracyjne na lewym skrzydle grupy uderzeniowej Sobieskiego. W bitwie pod Niemirowem stanowiła podjazd, który przeprawił się przez Wereszczycę. Chorągwią dowodził wtedy por. Linkiewicz. W kolejnym roku sejm pacyfikacyjny nie tylko nie ratyfikował traktatu buczackiego, ale podjął uchwały o powiększeniu liczebności wojsk zarówno koronnych jak i litewskich. Jesienią 1673 król Michał Korybut Wiśniowiecki przekazał dowodzenie nad wojskami hetmanowi wielkiemu koronnemu Janowi Sobieskiemu, a połączone siły koronno-litewskie 9 listopada stanęły pod Chocimiem. Była wśród nich chorągiew pancerna koronna oboźnego wojskowego i chorążego sanockiego Tomasza Karczewskiego pod dowództwem por. Romana Linkiewicza.