Dawid Warszawski (ur. 18 marca 1886, zm. w lipcu 1944 w Łodzi) – żydowski przemysłowiec w branży włókienniczej, członek łódzkiego Judenratu.
Życiorys Przed II wojną światową był współwłaścicielem Fabryki Wyrobów Wełnianych „A.M. Warszawski i synowie” przy ulicy Piotrkowskiej 19 oraz fabryki przy ul. Przędzelnianej 20 w Łodzi. Obok matki stał się głównym właścicielem fabryki, w związku z czym toczył kilkuletni spór ze swoim bratem o spadek po ojcu. Żonaty z Frajdą (Franciszką) z d. Reizman, miał dwóch synów: Abrahama i Chaima Elazara. W okresie międzywojennym mieszkał przu ul. Narutowicza 49.
17 października 1939 roku Chaim Rumkowski powołał go w skład pierwszej Rady Starszych w Łodzi. Podczas posiedzenia rady, 9 listopada 1939 roku, został wraz z większością jej członków aresztowany i osadzony w więzieniu na Radogoszczu. Niedługo później został wypuszczony z więzienia, a w lutym 1940 roku wszedł w skład drugiej Rady Starszych. Po utworzeniu getta łódzkiego został upoważniony przez Rumkowskiego do segregowania paczek przesyłanych na jego teren, w kwietniu 1940 roku został także patronem Wydziału Pocztowego. Zajął się również organizacją sieci zakładów krawieckich, stając na czele Centrali Krawieckiej.