W związku z tym stał się jedną z najbardziej wpływowych osób w getcie, zyskał reputację „zatwardziałego, bezwzględnego szefa”, w związku z czym był znienawidzony przez pracowników. Należał także do grona najbliższych pracowników Rumkowskiego.
W lutym 1941 roku stanął na czele Centrali Zakupów, odpowiedzialnej za rozdział surowców między instytucje i zakłady pracy w getcie. We wrześniu tegoż roku na stanowisku kierownika Centrali Zakupów zastąpili go Gustaw Gerson i Chaim Lajb Lipnowski. W lutym 1941 roku otrzymał także od Rumkowskiego dyplom uznania, w tym samym miesiącu wszedł w skład nowo utworzonej Komisji Doradczej przy Przełożonym Starszeństwa Żydów.
Przed Wielką Szperą jako pierwszy przemówił do mieszkańców getta, informując ich o nakazie deportowania z getta 20 tysięcy niepracujących osób. W czerwcu 1944 roku wszedł w skład Komisji Międzyresortowej, której zadaniem było zorganizowanie ewakuacji (likwidacji) getta. 27 czerwca 1944 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Służby Porządkowej z polecenia niemieckiej Kriminalpolizei, wraz z nim aresztowano żonę, dzieci i służącą. Dzieci wraz ze służącą zostały następnego dnia zwolnione.