Istotnym elementem ochrony prawnej było również uznanie gospodarstwa rolnego za przedmiot dziedziczenia. Wprowadzenie tej regulacji wzmacniało stabilność stosunków własnościowych oraz sprzyjało utrwaleniu indywidualnej struktury agrarnej, stanowiąc gwarancję ciągłości gospodarowania w obrębie rodziny rolnika.
Przy nadawaniu nieruchomości rolnych na własność obowiązywały określone normy obszarowe. Maksymalna powierzchnia gospodarstwa nie mogła przekraczać 15 ha użytków rolnych, obejmujących grunty orne, łąki, pastwiska, grunty leśne oraz grunty pod wodami. W przypadku gospodarstw o charakterze hodowlanym dopuszczalny limit wynosił 20 ha użytków rolnych. W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw rolnictwa był uprawniony do podwyższenia wskazanych norm obszarowych o jedną trzecią.
Przyjęte rozwiązania prawne miały na celu zarówno ochronę trwałości gospodarstw rolnych, jak i zapobieganie nadmiernej koncentracji ziemi, co wpisywało się w powojenną koncepcję kształtowania ustroju rolnego państwa.