Geneza i budowa Na przełomie lat 80/90. XX wieku Japonia rozpoczęła program budowy dla swoich Morskich Sił Samoobrony nowoczesnych niszczycieli rakietowych nowej generacji, ze zwiększonymi możliwościami obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, opartych na amerykańskim systemie kierowania walką Aegis. Powodem tego było potencjalne zagrożenie w postaci radzieckich ciężkich rakiet przeciwokrętowych, a następnie także zagrożenie ze strony rosnącej i dokonującej rozwoju technicznego marynarki chińskiej. USA zgodziły się na sprzedaż systemu AEGIS, na skutek czego zbudowano w Japonii w latach 90. we współpracy z amerykańskimi specjalistami cztery niszczyciele typu Kongō, wzorowane konstrukcyjnie na amerykańskich niszczycielach typu Arleigh Burke wyposażonych w ten sam system. Rozważano zamówienie dwóch dalszych okrętów, lecz z uwagi na wysoki koszt, nie zdecydowano się wówczas na to. Nowy impuls dla rozwoju japońskich niszczycieli dały prowadzone od 1998 roku w Korei Północnej próby rakiet balistycznych, zagrażających wyspom japońskim. Zdecydowano następnie w 2000 roku zbudować dwa kolejne okręty, jednak już według ulepszonego projektu, i w perspektywie dostosować niszczyciele z systemem Aegis do zwalczania pocisków balistycznych.