Pieśń ta przez długi czas pozostawała zapomniana, jednak w 1978 odkrył ją ponownie muzykolog Manfred Willfort, który wykazał, iż chociaż Schubert nie zacytował jej dosłownie, to istotnie się nią inspirował, zarówno w kwestii melodii, jak i wolno kroczącego akompaniamentu. Stopniowo temat nabiera balladowego charakteru, „a w epizodzie granym przez skrzypce i wiolonczelę na tle tremolujących akordów fortepianowych nawet pewnej niesamowitości, tym efektowniej prowadząc ku dramatycznej kulminacji”.
III. Scherzo: Allegro moderato Podczas gdy dwie poprzednie części mają raczej otwarty, rapsodyczny charakter, niezwykłe Scherzo jest skomponowane w postaci kanonu między smyczkami i fortepianem, początkowo w odległości jednego taktu, a przy tym pogodne i bardzo swobodne melodycznie. Również środkowy fragment Scherza, w tonacji E-dur i przynoszący nowe motywy, jest kanonem, lecz w odległości dwóch taktów. Ta część kończy się powrotem trio w tonacji As-dur, który w swej kontrastującej z poprzednimi epizodami prostocie szorstkiego wiejskiego tańca jednocześnie przywołuje drugi temat części pierwszej.