Lud Boży – w Starym Testamencie określenie narodu wybranego, w Nowym Testamencie – chrześcijan.
W Biblii W Starym Testamencie Izrael był rozumiany jako lud poświęcony Jahwe, będący Jego własnością. Korzenie takiego rozumienia występowały w Torze (Wj 6, 7; Kpł 26, 12; Pwt 26, 16–19). Zdaniem Gerharda Ludwiga Müllera warunkami ustanowienia Izraela jako ludu Bożego były: własność ziemi, partnerstwo w przymierzu i świętość Boga.
W Nowym Testamencie określenie „lud Boży” jest przeważnie używane w stosunku do Izraela. Chrześcijan ludem Bożym określił 1 List Piotra (1 P 2, 9n). W tekście tym lud Boży, określony jako królewski i kapłański, wyrasta z posłuszeństwa Ewangelii. Nowy Testament nie akcentował jednak, że Kościół jest nowym ludem Bożym w opozycji do starego ludu Bożego – Żydów. Występują wszakże różnice między Kościołem a ludem Bożym Starego Testamentu, jak warunki członkostwa w ludzie Bożym (wiara, wyznanie Jezusa i przyjęcie chrztu), a także – według Müllera – określenia Kościoła w listach Pawłowych, jednak analogiczne są relacje Chrystusa i Izraela jak oblubieńca i oblubienicy.