Wyraźnie dychotomiczny podział starego i nowego ludu Bożego wprowadził apokryficzny List Barnaby.
Sobór watykański II Konstytucja Lumen gentium przypominała o fakcie wyboru i uświęcenia Izraelitów przez Boga, zaznaczając, iż stare przymierze miało przygotować na przyjście Chrystusa (KK 9). Dokument przedstawia Kościół jako lud Boży (KK 4). Według dogmatyków celem tego obrazu miało być uwypuklenie duchowego wymiaru Kościoła za cenę instytucjonalnego (władzy duchowieństwa). Według Josepha Ratzingera w rozumieniu soborowym lud Bożego konstytuują następujące elementy: „historyczny charakter Kościoła, jedność historii Boga z ludźmi, wewnętrzna jedność Ludu Bożego […], dynamizm eschatologiczny, tymczasowość i kruchość Kościoła […], wymiar ekumeniczny”. Zdaniem Paula Zulehnera ujęcie Kościoła jako ludu Bożego – w przeciwieństwie do przedsoborowego Mistycznego Ciała Chrystusa – oddaje równość jego członków, bez rozróżniania laikatu i duchowieństwa, co według Zulehnera zachodziło przy określeniu Kościoła jako Mistyczne Ciało Chrystusa. Ratzinger stwierdził jednak, że te pojęcia nie wykluczają się, a uzupełniają.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dogmatyka Kategoria:Sobór watykański II