Biologia i ekologia Bylina, czasem rośnie jako roślina jednoroczna. Występuje najczęściej w strefie pływów (międzypływowej) na podłożu błotnistym lub w drobnym piasku bogatym w detrytus, często tworząc gęste łąki.
Jest gatunkiem euryhalinowym, który potrafi tolerować szeroki zakres zasolenia (od 10 do 39 ppt). Ze względu na występowanie wyżej w strefie pływów, znosi silniejsze nasłonecznienie oraz wysychanie w czasie odpływów znacznie lepiej niż pokrewna zostera morska (Z. marina). Posiada systemy komór powietrznych (lakun), które ułatwiają utrzymywanie się liści w pozycji pionowej w toni wodnej oraz transport tlenu do korzeni. Kwitnie i owocuje w miesiącach letnich.
Gatunek ten pełni istotną rolę w lokalnych sieciach troficznych, będąc preferowanym pokarmem m.in. dla bernikli obrożnej (Branta bernicla) oraz świstuna (Anas penelope), a także miejscem występowania dla licznych epifitów, widłonogów i nicieni. Gatunek ten był mniej wrażliwy na tzw. "chorobę wyniszczającą" (ang. wasting disease), wywołaną przez grzyba Labyrinthula macrocystis, która w latach 20. i 30. XX wieku doprowadziła do masowego wymierania łąk innych gatunków traw morskich.