Wkrótce, na podstawie Dekretu Rady Komisarzy Ludowych ZSRR z 13 października 1923 roku (Protokół 15), północne obozy GPU zostały zlikwidowane, a na ich terenie utworzono Administrację OGPU Sołowieckiego Obozu Pracy Przymusowej Specjalnego Przeznaczenia (USŁON lub SŁON). Obóz przejął kontrolę nad całym majątkiem Monasteru Sołowieckiego, zamkniętego w 1920 roku. Obóz miał pomieścić 8000 osób. Wszystkie północne obozy pracy przymusowej zostały przeniesione na Sołowki. Więźniowie pracujący w poszczególnych zakładach byli dzieleni na brygady, te z kolei na dziesiątki, kierowane przez brygadzistów odpowiedzialnych za wydajność pracy.

Regulamin OGPU w sprawie Sołowieckich Obozów Specjalnego Przeznaczenia z 2 października 1924 roku stanowił, że „praca więźniów ma wartość wychowawczą i gospodarczą, mającą na celu zachęcenie i przyzwyczajenie skazanych do pracy, dając im po zwolnieniu z obozów możliwość prowadzenia uczciwego życia zawodowego i bycia pożytecznymi obywatelami ZSRR”. Dokument ten przewidywał różne środki dyscyplinarne za odmowę pracy, niewypełnianie poleceń, niszczenie narzędzi i niesubordynację, ale nie określał żadnych wynagrodzeń za pracę.