W tym okresie nie wszystkim więźniom udało się wyznaczyć jakąś stałą pracę, dlatego w drugiej połowie 1924 roku OGPU zostało zmuszone do przeznaczenia dodatkowych 600 000 rubli na utrzymanie obozu.

Więźniowie thumb|Prawosławni duchowni uwięzieni na Sołowkach Większość więźniów została zesłana do SŁON bez wyroku sądu (dekretem Kolegium OGPU, Komisji ds. Wysiedleń NKWD oraz Specjalnej Konferencji Kolegium OGPU). W latach 20. XX wieku ich wyroki wahały się od trzech do maksymalnie dziesięciu lat.

Pierwszą grupę więźniów stanowiły osoby oficjalnie uznane przez władze za więźniów politycznych – eserowców, mienszewików i anarchistów. Nie byli oni poddawani pracy przymusowej, otrzymywali specjalne („zwiększone”) racje żywnościowe i mogli wybierać swoich reprezentantów (starszyznę). Do 1925 roku byli przetrzymywani w całkowitej izolacji od innych więźniów obozu w sawwatiewskim, a później w anzierskim i muksałomskim skicie monasteru. Latem 1925 roku wszyscy oni zostali przeniesieni do więzień politycznych OGPU na kontynencie.