Modyfikacja i ostateczna konfiguracja Po pierwszych działaniach bojowych pociąg skierowano ponownie do warsztatów w Nowym Sączu w celu modernizacji. Wymieniono lokomotywę na mocniejszy tendrzak serii 97.247 (w niektórych opracowaniach podawany jako 97.474) z dołączonym dwuosiowym tendrem 76.177. Do składu dołączono również trzyosiowy samobieżny wagon artyleryjski (Motorkanonenwagen) numer 303.343 systemu Popławski–Schober.
Wagon artyleryjski wyposażony był w: obrotową wieżę z szybkostrzelną półautomatyczną armatą morską kal. 7 cm L/30 wz. 1894, zapas amunicji obejmujący granaty i szrapnele, reflektor umieszczony na dachu wieży, własny napęd benzynowo-elektryczny Austro-Daimler o mocy 58,8 kW, przekładnię łańcuchową napędzającą środkową oś.
Masa wagonu motorowego wynosiła około 45 ton, a prędkość maksymalna na torze poziomym około 40 km/h. Zużycie paliwa szacowano na około 50 litrów na 100 kilometrów. Szczegółowy opis techniczny konstrukcji zawiera również opracowanie techniczne opublikowane przez Heeresgeschichten.at.
Po modernizacji długość całego składu (ze zderzakami) wynosiła 42,45 metra. Uzbrojenie uzupełniono do ośmiu ciężkich karabinów maszynowych, a liczebność załogi wzrosła do około 65 żołnierzy.