Przykładem jest amerykański Phalanx CIWS, będący odmianą okrętowego systemu obrony bezpośredniej, którego produkcja rozpoczęła się w 1978 roku, a pierwsze wdrożenie nastąpiło w 1980 roku. Według US Navy system ten autonomicznie wykonuje funkcje wyszukiwania, wykrywania, oceny zagrożenia, śledzenia, zwalczania celu i oceny skutków ognia; w użyciu morskim służy do obrony przed przeciwokrętowymi pociskami kierowanymi, statkami powietrznymi oraz innymi bliskimi zagrożeniami, a w nowszych odmianach także przed małymi szybkimi jednostkami nawodnymi i bezzałogowymi systemami powietrznymi.

Do tej samej grupy zalicza się aktywne systemy ochrony pojazdów, takie jak Arena, Trophy i . Opracowania ICRC opisują je jako systemy, które po aktywacji wybierają nadlatujący pocisk i uruchamiają przeciw niemu efektor bez dalszej ingerencji człowieka; w przypadku Trophy wskazano także, że radar wykrywa i klasyfikuje zagrożenie, system śledzi je, oblicza parametry przechwycenia i uruchamia przeciwdziałanie, jeżeli uzna pocisk za realne zagrożenie dla pojazdu.

mały|Czołg Merkawa Mk 4M z aktywnym systemem ochrony Trophy (Windbreaker).