system był operatywny do zastąpienia przez NASAMS w 1995 roku.

Pocisk MIM-23B zastąpiono pociskiem AMRAAM z aktywnym naprowadzaniem radiolokacyjnym, wykorzystującym także układ nawigacji inercyjnej w fazie początkowej podejścia. Radar TPQ-36A zmodernizowano do obrotowej konfiguracji AN/MPQ-64 Sentinel. Próby odpaleń przeprowadzono w czerwcu 1993 roku. Wstępną gotowość operacyjną osiągnięto pod koniec 1994 lub na początku 1995 roku. Pełne wdrożenie operacyjne nastąpiło w 1998 roku.

Ulepszony NASAMS 2 opracowano w latach 2000. i wprowadzono do służby w 2007 roku. Trzecia generacja, NASAMS 3, powstała w latach 2010. i została wprowadzona w 2019 roku.

NASAMS pierwszej generacji System integrował amerykański radar obrony powietrznej (3D, pasmo X) oraz pociski AMRAAM z norweskim systemem zarządzania walką C4I (command, control, communication, computers and intelligence) o nazwie FDC (Fire Distribution Center). FDC połączone z radarem tworzyło „Acquisition Radar and Control System” (ARCS). Zdolności NASAMS wzmacniała sieciowa i rozproszona architektura systemu. Moduł w schronie (shelter module) mieścił dwie identyczne konsole dla Tactical Control Officer (TCO) oraz Tactical Control Assistant (TCA).