W kwietniu 1919 został przydzielony do 2 eskadry lotniczej wielkopolskiej, w której latał jako obserwator. 23 maja 1919 został przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z byłej armii rosyjskiej w stopniu kapitana w wojskach lotniczych. Wykonywał loty bojowe na froncie litewsko=białoruskim. Między innymi 6 sierpnia wziął udział w bombardowaniu dworca kolejowego w Mińsku, a 23 sierpnia w locie obserwacyjnym nad twierdzą Bobrujsk. W lutym został przydzielony do Dowództwa I Grupy Lotniczej na stanowisko oficera taktycznego. 25 kwietnia 1920 uległ wypadkowi samochodowemu. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Wojsk Lotniczych, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W końcu września 1920 objął dowództwo nowo powstałego 2 dywizjonu samochodów pancernych w Poznaniu. 1 czerwca 1921 nadal dowodził dywizjonem w Poznaniu, a jego oddziałem macierzystym był 2 dywizjon samochodowy w Lublinie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. Później został przeniesiony do 3 dywizjonu samochodowego w Grodnie na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu.