Częścią typowej głowicy jest elektronika przetwarzania obrazu i śledzenia. W dokumentacji wskazuje się m.in. wzmacnianie obrazu w czasie rzeczywistym, redukcję zamglenia, , łączenie obrazów oraz automatyczne śledzenie z detekcją celu (). W kartach katalogowych systemów obserwacyjno-śledzących spotyka się też automatyczną akwizycję celu w trakcie skanu sektora lub po zewnętrznym wskazaniu oraz tryby śledzenia celu.

W systemach C-UAS typowa częstotliwość odświeżania kamer wynosi ok. 30–60 Hz (sensory specjalistyczne mogą przekraczać 100 Hz).

Zastosowania, zasięg i ograniczenia Głowice optoelektroniczne są wykorzystywane m.in. w systemach rozpoznania i obserwacji, w zestawach kierowania ogniem oraz jako elementy systemów C-UAS. W tych ostatnich pełnią często rolę sensora wtórnego do weryfikacji wizualnej obiektów wykrytych przez sensory podstawowe (np. radar lub sensory radiowe), a także do przejęcia śledzenia po wskazaniu kierunku ().