Szacowane zasięgi obserwacji są silnie zależne od konfiguracji (optyka, rozdzielczość, kontrast, warunki atmosferyczne, tło). W materiałach dotyczących C-UAS wskazywany jest szeroki przedział „maksymalnego zasięgu” kamer w praktycznych wdrożeniach — od ok. 500 m do ok. 15 km. Producenci urządzeń obserwacyjnych mogą podawać zasięgi detekcji wyliczone według kryteriów DRI (detekcja/rozpoznanie/identyfikacja) i z określonymi założeniami (np. Johnson’s criteria) oraz z zastrzeżeniem wpływu środowiska.
W praktyce osiągi obserwacyjne opisuje się nie tylko „zasięgiem”, ale także metrykami typu PPF (pixels per foot) i koncepcją „pikseli na cel”, ponieważ sama liczba megapikseli nie przesądza o użyteczności (liczą się m.in. optyka, pole widzenia, czułość i warunki pracy).
W systemach wojskowych standardem jest stosowanie zmiennego pola widzenia (optyczny zoom) i mechanizmów PTZ. W C-UAS podawany jest typowy zakres horyzontalnego pola widzenia od ok. 11° do poniżej 0,5° (dla obiektywów „zoom”). Na poziomie konkretnej konstrukcji można spotkać bardzo szeroki zakres FOV kamery dziennej z zoomem (np.