Mandukacja Szczególną modlitwą praktykowaną we Wspólnocie Baranka jest obecna od dawna w tradycji chrześcijańskiej, zaczerpnięta od Ojców Pustyni tzw. mandukacja Słowa Bożego (od łac. “manducare” - gryźć, przeżuwać). Polega ona na wielokrotnym powtarzaniu każdego dnia na głos słów Ewangelii, a jej celem jest modlitwa nieustanna, w której Słowo Boże zamieszkuje głęboko w sercach praktykujących, stając się dla nich jak pokarm. Podobne praktyki znane są w Kościele, szczególnie na Wschodzie. Przykładem takiego sposobu modlitwy jest Modlitwa Jezusowa.

Liturgia W nawiązaniu do praktyk modlitewnych św. Dominika w liturgii Wspólnoty Baranka ważne miejsce zajmują nocne czuwania, tzw. wigilie, które stanowią przygotowanie do ważnych świąt. Liturgia wigilii przepełniona jest tekstami Ojców Kościoła oraz tekstami z Pisma Świętego. W trakcie Wigilii obecna jest zawsze rozbudowana modlitwa za konkretne grupy ludzi przebywające w różnych obszarach ciemności życiowej i duchowej. W środku nocy ważne miejsce zajmuje wstawianie się za całą ludzkość i światem.