Picie na umór () – forma nadmiernego spożycia alkoholu, charakteryzująca się przyjmowaniem dużych ilości napojów alkoholowych w krótkim czasie, której celem jest jak najszybsze osiągnięcie stanu upojenia.
Picie na umór stanowi intensywny, ale krótkotrwały epizod upijania się. Z kolei ciąg alkoholowy charakteryzuje się spożywaniem alkoholu przez co najmniej dwa dni z rzędu.
Definicja Pojęcie picia na umór nie ma uniwersalnej definicji. Narodowy Instytut ds. Nadużywania Alkoholu i Alkoholizmu (NIAAA) opisuje upijanie się jako schemat spożycia alkoholu prowadzący do osiągnięcia stężenia alkoholu we krwi na poziomie co najmniej 0,8‰, co odpowiada 0,08 g alkoholu na decylitr krwi.
Amerykańskie Centra Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) wskazują, że picie na umór występuje w sytuacji jednorazowego spożycia minimum czterech drinków przez kobiety lub minimum pięciu drinków przez mężczyzn.
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) określa picie na umór jako jednorazowe przyjęcie 60 g lub więcej czystego alkoholu, powtarzające się przynajmniej raz w miesiącuBinge drinking (from 18 years), [online], gbe.rki.de/ [dostęp 2026-02-28]..
Z kolei irlandzka służba zdrowia (Health Service Executive) uznaje za upijanie się spożycie ponad sześciu jednostek alkoholu podczas jednej okazji, niezależnie od płci.