Posiadłość ta należała wcześniej do opactwa .
Struktura Saint-Urbain jest klasycznym przykładem francuskiej architektury gotyckiej tego okresu. Zewnętrzna część budowli charakteryzuje się ażurowymi wimpergami o ostrych zwieńczeniach, wąskimi przyporami z licznymi pinaklami oraz ażurowymi łękami oporowymi. Całość sprawia wrażenie wizualnie złożone, a wręcz dysonansowe. Główne elementy konstrukcyjne zbudowano z wytrzymałego wapienia z Tonnerre, natomiast do wypełnienia murów użyto bardziej miękkiej lokalnej kredy. Plan wnętrza jest zwarty. Znajduje się tu krótka nawa z trzema przęsłami, transept, który nie wystaje poza ściany boczne, oraz krótka absyda zakończona trzema wielokątnymi apsydoliami. Nie ma ambitu. W budynku wykorzystano maswerki i wysmuklone formy.
Ściany wewnętrzne posiadają dwa różne układy. Apsyda ma dwa poziomy przeszklonych okien, które tworzą świetlistą przestrzeń wokół ołtarza, powyżej gładkiego, murowanego cokołu. Okna niższego poziomu ukryte są za ażurowym, maswerkiem, który wznosi się aż do górnego rzędu okien clerestorium powyżej. Dolne kondygnacje prezbiterium, transeptu i nawy głównej posiadają masywne arkady wsparte na filarach ze służkami, nad nimi wznosi się clerestorium o podobnej wysokości.