Całość łączy ramowy podział ścian.

Budowla nie dąży do efektu monumentalizmu, jak miało to miejsce we wcześniejszych obiektach gotyckich, lecz zamiast tego bywa nazywana „delikatną szklaną klatką”. Architekt wyeliminował triforium, uprościł plan i skoncentrował się na dopracowaniu detali. Ten projekt został skopiowany w późniejszych kościołach gotyckich. Eugène Viollet-le-Duc, który przewodził odrodzeniu gotyku w XIX wieku, uważał, że Saint-Urbain stanowi najdoskonalszy przykład systemu konstrukcyjnego, w którym kolumny podtrzymujące sklepienie przechodzą płynnie w łuki sklepienne, bez masywnych romańskich kapitelów charakterystycznych dla wcześniejszych okresów. Saint-Urbain zyskało miano „Partenonu Szampanii”.

Wystrój Witraże Surowe, eleganckie wnętrze kościoła wypełnia światło wpadające przez ogromne okna. Pierwotne oszklenie świątyni wykonano w nowym stylu witraży pasowych, w którym barwne kompozycje w dużych, prostokątnych polach otoczone są jasnym szkłem typu grisaille. System ten zastosowano w przedstawieniach narracyjnych zarówno na górnym, jak i dolnym poziomie. Viollet-le-Duc datował witraże w kościele na około 1295 r., jednak ornamentyka ich obramowań oraz grisaille wywodzą się z dawniejszych czasów.