Na czele 9 dak walczył w kampanii wrześniowej. Od 12 września 1939 pełnił jednocześnie obowiązki dowódcy artylerii Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. Andersa. 1 października 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł przez Węgry do Paryża. Został przyjęty do Wojska Polskiego we Francji i wyznaczony na stanowisko dowódcy I dywizjonu 1 wileńskiego pułku artylerii lekkiej. Wziął udział w kampanii francuskiej. 10 lipca 1940 internowany w Szwajcarii. 6 lutego 1945 przybył do Anglii i został dowódcą 4 pułku artylerii przeciwpancernej. W 1948 wrócił do Polski. Zmarł 26 listopada 1949 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A27, rząd 2, grób 15).

Był żonaty, miał syna Stefana, ps. Leliwa (1924–2001), strzelca batalionu „Bałtyk” pułku „Baszta”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 23 Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi – 1936 „za zasługi w służbie wojskowej” Medal Niepodległości – 16 marca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Medal Zwycięstwa

Uwagi

Przypisy

Bibliografia