Zapewniał śpiącym ciepło podczas zimnych nocy, dawał poczucie prywatności, zabezpieczenie przed gryzoniami i przeciągiem (ze względu na brak uszczelnienia drzwi). Wierzono też, że miejsce do spania ukryte w szafie ochrania śpiących w nim przed wilgocią i chorobotwórczymi miazmatami, które ulatniają się w nocy z kanałów. Miejsca do spania w postaci szafy z reguły miały niewielkie rozmiary, nie tylko dlatego, że ludzie byli niżsi niż obecnie. Spało się w nich w pozycji półsiedzącej. Wynikało to z dawnych zaleceń lekarskich, że taka pozycja ciała gwarantuje lepsze trawienie, jest korzystna dla płuc i nie pozwala na przenikanie „złych soków” do głowy podczas snu. Ludzie bali się, że się nie obudzą, żywiąc przekonanie, że w pozycji leżącej napływ krwi do mózgu jest zbyt duży i może prowadzić do śmierci.
W XVII-wiecznej zachowanej kamienicy Rembrandta miejsca do spania w formie szafy były rozmieszczone po całym domu, nawet w kuchni, gdzie znajdowała się szafa do spania przeznaczona dla służby. W dużym pokoju stała szafa do spania dla pana i pani domu, Rembrandta i Saskii, bo owym czasie nie było jeszcze zwyczaju posiadania osobnych pomieszczeń do spania, czyli sypialni.
Czasami w szafie były dwa miejsca do spania, jedno nad drugim.