II. Andante con moto Temat drugiej części został zaczerpnięty przez kompozytora z jego pieśni „Śmierć i dziewczyna”, jednak w wersji nieco zmodyfikowanej w stosunku do introdukcji jaką fortepian rozpoczyna pieśń. Jest to prosta melodia składająca się zaledwie z kilku nut i nigdy nie odbiegająca zbytnio od bazowej tonacji g-moll, która dostarcza materiału dla pięciu kolejnych wariacji o rosnącej intensywności. Tekst Matthiasa Claudiusa, do którego Schubert ułożył pieśń, to ośmiowersowy dialog pomiędzy dwójką tytułowych bohaterów. Dziewczyna prosi śmierć o darowanie życia, ta jednak oświadcza, iż jej prośby niczego nie zmienią, przy czym zaznacza, „że nie jest jej wrogiem – przeciwnie, przynosi ukojenie od trosk”. W całej drugiej części „odcinki melancholijne i wyciszone zestawione zostały z fragmentami, w których gwałtowne zmiany dynamiki wprowadzają elementy niepokoju”.