Po homofonicznym przedstawieniu tematu przez wszystkie cztery instrumenty w pierwszej wariacji melodię przejmują drugie skrzypce, które grają pulsujące figury triolowe, podczas gdy na tym tle pierwsze skrzypce rozwijają niezwykłą, „poszarpaną” figurację. W drugiej wariacji prowadzenie przejmuje wiolonczela, „podczas gdy towarzyszące jej głosy ostinatowo powtarzają swoje formuły”. Bardziej homofoniczna tekstura znowu dominuje nad wprowadzającą niepokój, przenikliwą wariacją akordową, z którą po chwili kontrastuje śpiewny ustęp w trybie majorowym (G-dur), w ramach którego pierwsze skrzypce grają bardzo emocjonalną partię wysoko ponad całą resztą zespołu. W piątej i ostatniej wariacji powraca tryb minorowy, przy czym napięcie narasta aż do patosu, do czego przyczynia się zwłaszcza wiolonczela przez całą pierwszą cześć tematu grająca jeden, niezmienny niski dźwięk. Melodia kody jest w tonacji A-dur, co jednak niewiele zmienia jeśli chodzi o rozproszenie ogólnego smutku tej części.