W 1947 roku zatrudnił się na Politechnice Wrocławskiej jako mechanik. Równolegle kończył, zapoczątkowaną na tajnych kompletach, naukę w gimnazjum i liceum. W 1951 roku Politechnika Wrocławska, widząc wyjątkowe zdolności swojego mechanika, skierowała go na studia na Wydziale Mechanicznym. Po ukończeniu studiów w 1956 roku, został zatrudniony na uczelni jako asystent, któremu powierzono opiekę nad Pracownią Metrologii Warsztatowej. W 1962 roku uzyskał stopień doktora, na podstawie rozprawy pt. „Badania nad warunkami powstawania narostu podczas toczenia żeliwa szarego”, i awansował na stanowisko adiunkta. Powierzono mu wówczas kierownictwo Zakładu Miernictwa i Sprzętu Pomiarowego w Instytucie Technologii Budowy Maszyn Politechniki Wrocławskiej.
W 1967 roku przeniósł się do Zielonej Góry, gdzie w nowo powstałej Wyższej Szkole Inżynierskiej zaangażował się w organizację i rozwój nowej uczelni wyższej. Zaraz po dołączeniu do WSI powierzono mu funkcję pełnomocnika rektora ds. nauki, a później – prorektora. W 1969 roku został mianowany na stanowisko rektora i pełnił tę funkcję do roku 1972. Na okres ten przypadał proces krystalizowania się studiów i specjalności dydaktycznej zielonogórskiej WSI.