Po zakończeniu zmagań wojennych, rodzina Molińskich powróciła z Zamojszczyzny, gdzie spędziła okupację i ponownie osiedliła się w willi. Majątek rodziny, pomimo swojej powierzchni oparł się dekretowi Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego o przeprowadzeniu reformy rolnej z dnia 9 września 1944 roku i pozostał w rękach rodziny. Dopiero w 1971 roku na mocy ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych wywłaszczone zostają wszystkie przyległości do willi, a park został podzielony. W 1990 roku całość założenia została wpisana do rejestru zabytków.
Architektura Główny budynek spełniał wcześniej kryteria założenia o charakterze dworu obronnego. Posadowiony został na kamiennych piwnicach o grubości 2,5m z wyprowadzonymi okienkami strzelniczymi. Część mieszkalna usytuowana została na pierwszym piętrze. Całość otoczona została dwoma kamiennymi murami i wałem ziemnym wkomponowanymi w późniejszych czasach w założenie parkowe.
Budynek pierwotnie był obiektem mało funkcjonalnym oraz posiadał niewielką powierzchnię użytkową.