Po remoncie i rozbudowie w XIX wieku budynek przybrał dzisiejszą formę zbliżoną bardziej do willi niż klasycznego dworu: kamienny wiadukt prowadzący do części mieszkalnej został zastąpiony dwupiętrową murowaną nadbudową zwieńczoną wieżyczką, a nowy układ funkcjonalny pokoi został ustalony na podstawie ruchu Słońca; przy budynku powstał kamienny, jednopiętrowy taras widokowy, fasada została przyozdobiona klasycyzującymi gzymsami, a wzdłuż linii frontowej budowli poprowadzono żeliwny neorenesansowy balkon, z podporami o motywach florystycznych.
Obecnie dwór jest budynkiem parterowym na wysokim podmurowaniu wyrównawczym z belwederem narożnym. Elewacja frontowa, zachodnia jest sześcioosiowa. Całość pokryta jest czterospadowym dachem o kalenicy równoległej do fasady, belweder natomiast przykrywa dach namiotowy czterospadowy ze sterczyną i chorągiewką. Elewacja tylna, również sześcioosiowa, parterowa. Od strony północnej do dworu przyłączona przybudówka ze schodami. Całość elewacji rozwinięta jednolicie, zwieńczona ścianką kolankową w formie zredukowanego belkowania.