Izabela Abramowicz (ur. 9 listopada 1889 w Lutosławicach Rządowych, zm. 22 stycznia 1973 w Łęczycy) – polska pedagog, matematyczka, odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jako pierwsza kobieta, na wydziale matematyczno–fizycznym Uniwersytetu Kijowskiego św. Włodzimierza, ukończyła studia i otrzymała dyplom I stopnia.
Życiorys Wczesne lata Izabela Abramowicz urodziła się w 1889 r. w Lutosławicach Rządowych, w Królestwie Polskim (wówczas części Imperium Rosyjskiego), jako córka nauczyciela Tomasza Franciszka Abramowicza i Marii Petroneli z domu Gniotek. Miała dwóch braci: Kazimierza (1888–1935) i Zygmunta (1893–1966).
Początkowo uczęszczała do Państwowego Gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim, ale z powodu strajków i protestów narodu polskiego, który sprzeciwiał się rusyfikacji i dążył do odzyskania niepodległości, szkoła została została zamknięta. Razem z bratem Kazimierzem przeniosła się do Gimnazjum Państwowego w Bobrujsku (obecnie miasto na Białorusi), które ukończyła w 1907 r.