Wykładał na wielu uczelniach zagranicznych w Niemczech i Wielkiej Brytanii, m.in. 10 lat w Technische Hochschule Ilmenau, a także na uniwersytetach: w Brunszwiku, Darmstadt, Glasgow, Sheffield, Preston, Bolton.
Wypromował dziewięciu doktorów, z których trzech osiągnęło tytuły profesorskie, a dwóch stanowiska docentów etatowych.
W 1954 r. był jednym z twórców serii niskonapięciowych bezpieczników zwłocznych. Autor publikacji na temat elektryki, okrętowej elektrotechniki, urządzeń elektrycznych, współautor czterech monografii i skryptu, autor monografii Bezpieczniki niskonapięciowe (1968). Współtwórca 31 patentów i wzorów użytkowych (m.in. „Bezpiecznik topikowy do prostowników germanowych i krzemowych” 1961).
Był członkiem wielu organizacji naukowych i zawodowych, m.in.: Komitetu Elektrotechniki PAN (1972–2001), Gdańskiego Towarzystwa Naukowego (od 1961), Stowarzyszenia Elektryków Polskich - Oddział w Gdańsku (1946–2001), Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (1990–1993). W latach 1968–2000 zasiadał w Radzie Naukowej Instytutu Elektrotechniki. W 1970 r. został członkiem Rady Naukowej Instytutu Energetyki Politechniki Poznańskiej.