ponadto wchodził w skład poznańskich władz wojewódzkich Stronnictwa Ludowego. Redagował także pismo „Społem”, w 1937 założył Uniwersytet Ludowy im. Jana Kasprowicza w Nietążkowie i współorganizował strajk chłopski. W 1929 po szkoleniu w szkole podchorążych w Lesznie uzyskał stopień podporucznika rezerwy, później awansowany na porucznika rezerwy.
W sierpniu 1939 zmobilizowany do Wojska Polskiego, w momencie wybuchu II wojny światowej przebywał w Kutnie. Jako porucznik 55 Poznańskiego Pułku Piechoty i dowódca kompanii walczył w kampanii wrześniowej w bitwach nad Bzurą, w okolicy Kraśnika i w lasach janowskich. Pod koniec września znalazł się w składzie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”, w jej składzie walczył pod Kockiem. 12 października 1939 trafił do niemieckiej niewoli, z której udało mu się zbiec. Rozpoczął ukrywanie się w rodzinnym Radzewie. Pod pseudonimem „Jacek Pogoda” zaangażował się w konspiracyjny ruch ludowy organizując jego struktury w południowej Wielkopolsce. W lutym 1940 współtworzył konspiracyjne Centralne Kierownictwo Ruchu Ludowego, w kwietniu 1940 został szefem struktur Stronnictwa Ludowego „Roch” w województwie (po ich zjednoczeniu) i komendantem Okręgu Poznań Batalionów Chłopskich. W tym samym roku współtworzył i został szefem Porozumienia Stronnictw Politycznych.