W marcu 1943 został przeniesiony do Lwowa, gdzie 9 lipca objął obowiązki II zastępcy komendanta Okręgu Lwów AK.

10 sierpnia 1943 we Lwowie został aresztowany przez Niemców pod fałszywym nazwiskiem „Bronisław Rulka” i osadzony w więzieniu przy ul. Łąckiego. 3 października 1943 został przywieziony transportem kolejowym Sipo/SD ze Lwowa do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie nadano mu numer więźnia „154960”. W tym samym roku został przeniesiony do obozu Buchenwald, a w 1944 do obozu Groß-Rosen. Od stycznia 1944 był dowódcą obozowej organizacji konspiracyjnej. W lutym 1945 trafił do obozu Mittelbau-Dora.

15 kwietnia 1945 został uwolniony przez armię kanadyjską. Do kwietnia 1946 jako ciężko chory leczył się kolejno w szpitalu w Celle, Hanowerze, Londynie oraz Polskim Szpitalu w Penley. 18 listopada 1965 wrócił do kraju jako inwalida i zamieszkał w Otwocku. Zmarł 8 lipca 1971 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A16, rząd 2, grób 4).

Był żonaty z Zofią z Wnorowskich (zm. 1932), z którą miał dwóch synów: Sławomira Tadeusza, ps.