2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1931 i 81. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został przeniesiony do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1934 dowodził II batalionem 85 pp. W lutym 1935 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 54. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W grudniu 1938 został przeniesiony do Centralnej Szkoły Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza w Osowcu na stanowisko komendanta.
W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji alarmowej, objął dowództwo rezerwowego 135 pułku piechoty i dowodził nim w czasie kampanii wrześniowej. Po zakończeniu walk uniknął niewoli i zaangażował się w działalność konspiracyjną. Początkowo jako emisariusz Służby Zwycięstwu Polski, a później Związku Walki Zbrojnej zajmował się organizacją struktur ruchu oporu na terenie Ciechanowa. Od lutego do października 1940 pełnił funkcję oficera sztabu Komendy Okręgu Warszawa Województwo ZWZ. Następnie (do września 1941) kierował pracami II Inspektoratu Podokręgu Północ ZWZ. Od października 1941 do marca 1943 był komendantem Podokręgu Północnego AK.