Szlak bojowy tego korpusu obejmował bitwy pod Gravelotte, Beaumont oraz bitwa pod Sedanem, a także oblężenie Paryża. Tuż po rozpoczęciu wojny awansował na generała majora (niem. Generalmajor).
W 1871 roku został dowódcą 4. Brygady Piechoty Gwardii. W 1874 roku przez kilka miesięcy pełnił obowiązki dowódcy 14. Dywizji, ale jeszcze w tym samym roku otrzymał pod swoje rozkazy 1. Brygady Piechoty Gwardii oraz stanowisko pełniącego obowiązki komendanta Poczdamu. Wraz z awansem na generała porucznika (niem. Generallieutenant) w 1875 roku stanął na czele 2. Dywizji Piechoty Gwardii. Dowódcą dywizji pozostawał do 1881 roku, kiedy mianowano go generałem-głównodowodzącym II Korpusem Armijnym z dowództwem w Szczecinie. W 1884 roku otrzymał stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie). Postępujące pogarszanie się wzroku zmusiło go do rezygnacji ze służby wojskowej i przejście w stan spoczynku w 1887 roku. Z tej okazji cesarz Wilhelm I uhonorował go wpisem na listę oficerów 2. Pułku Grenadierów Gwardii Cesarza Franciszka.