Jan Czapiewski, ps. „Konrad” (ur. 3 lutego 1913 w Łubnie, zm. 4 stycznia 1954 w Gdańsku) – polski działacz polityczny, uczestnik konspiracji podczas II wojny światowej, p.o. Okręgowego Delegata Delegatury Rządu na Kraj Poznań (1944–1945).

Życiorys Syn rolnika Jana i Marii z domu Drewek. Od 1927 działał w Związku Harcerstwa Polskiego, osiągając rangę podharcmistrza. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Chojnicach podjął nieukończone studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego (1933–1938). W okresie nauki działał w korporacji akademickiej „Legia”, został jej członkiem rzeczywistym, a także w Związku Akademickim Młodzież Wszechpolska. Został współzałożycielem Centrali Skupu Surowców w Iwacewiczach.

We wrześniu 1939 zmobilizowany do Wojska Polskiego. Dostał się do radzieckiego obozu w Wiaźmie, z niewoli wyszedł w grudniu 1940 po wymianie jeńców polskich pomiędzy III Rzeszą a ZSRR. Dotarł następnie do Poznania, zatrudnił się jako kontroler jakości ziemniaka w firmie eksportowej. Zaangażował się w działalność konspiracyjną, wstąpił do Organizacji Ziem Zachodnich „Ojczyzna” (od stycznia 1941 kierownik organizacyjny w Poznaniu).