W latach 1926–1927 należał do Polskiej Partii Socjalistycznej i 25 lipca 1926 przemawiał na wiecu w Krakowie w trakcie kampanii na rzecz amnestii dla więźniów politycznych. Do 1939 pracował jako przedstawiciel handlowy oraz właściciel sklepu meblowego w Katowicach.
Lata 1939–1942 Po wybuchu II wojny światowej kolaborował z III Rzeszą. Został wysłany na zlecenie krakowskiego oddziału Kriegswirtschaft do Przeworska i od października 1939 do lutego 1941 był komisarycznym zarządcą () cukrowni w Przeworsku z ramienia władz okupacyjnych Generalnego Gubernatorstwa; w grudniu 1939 uruchomił ją po zniszczeniach w czasie kampanii wrześniowej (w uroczystości ponownego otwarcia zakładu uczestniczył generalny gubernator Hans Frank). Angażował się w działalność ukraińskich organizacji politycznych i wojskowych pod okupacją niemiecką w Przeworsku, Jarosławiu i Krakowie (w okresie dwudziestolecia międzywojennego nie prowadził takiej działalności). Był negatywnie nastawiony do Polaków i faworyzował Ukraińców, którzy po 1939 licznie napłynęli do Przeworska z jego inicjatywy (zamierzał stworzyć w oparciu o cukrownię znaczący ośrodek skupiający kolaborantów ukraińskich i ściągał ich nawet zza Sanu). Deklarował otwartą gotowość do ideologicznej współpracy z narodowym socjalizmem, proponował stworzenie ukraińskiej partii narodowosocjalistycznej.